Verenigingen zijn wezenlijke onderdelen van de samenleving. Vele verenigingen, vooral branche-, beroeps- en belangenbehartigingsverenigingen, zijn belangrijke spelers op het maatschappelijke middenveld. Het zijn ook werelden op zichzelf, die in veel opzichten overeenkomen met andere maatschappelijke actoren zoals bedrijfsleven, overheden en (andere) not-for-profit organisaties en er in andere opzichten lichtjaren van verschillen.
Omdat verenigingen gaan over de samenleving en vooral over mensen, hun streven, hun slagen en falen, de in- en externe structuren, procedures en processen waarin zij genoodzaakt zijn te werken, zijn zij een boeiend onderwerp om over te schrijven. Dat doe ik dus, vooral op dit weblog.
Morgen, 5 september, begint de Week van het Schrijven. Ons land kent een miljoen amateurschrijvers, er bestaan 1.3 miljoen weblogs en er zijn 400.000 twitteraars actief. De amateurschrijvers schrijven fictie, non-fictie, poezie en ongetwijfeld nog veel meer.
Een miljoen mensen schrijven af en toe wat, een derde van hen doet dat serieus, sommigen zelfs dagelijks, aldus Louis Stiller, bedenker en organisator van de Week van het Schrijven, hoofdredacteur van Schrijven Magazine, schrijvenonline.org en docent aan de schrijversvakschool Amsterdam. De website schrijvenonline.org wordt maandelijks door 100 duizend mensen bezocht.
Ik ben met mijn blog en met mijn andere schrijfactiviteiten (tijdschriften, i.h.b. VM maar ook op andere weblogs en op LinkedIn) een van die vele amateurs. Waarom schrijven mensen? Er zijn een aantal motieven te onderscheiden:
- Schrijven is een uitstekende manier om je gedachten te ordenen.
- Je kunt je gevoelens van je afschrijven.
- Schrijven is gewoon leuk om te doen.
- Schrijven is zingevend.
- Tijdens het schrijven zijn mensen gelukkiger; het heeft een positief effect op het gebied in de hersenen, waar de emotionele zelfcontrole huist. Aldus een door Stiller genoemd onderzoek, verricht aan de Universiteit van Californie.
Waarom schrijf ik? Primair omdat ik het leuk vind; lezen en schrijven zijn activiteiten, die mij een heel gelukig gevoel geven. Dit authentieke motief geldt onverkort, ook als ik zou weten dat niemand zou lezen wat ik schrijf. Het geluksgevoel geldt vooral als ik kan lezen en schrijven tussen hectische dagen van werken en reizen door. Dan zijn het als het ware oasen, waarin ik mij heerlijk voel.
Een tweede reden is dat ik graag kennis en ervaringen deel met anderen, op allerlei manieren, in elk geval ook via schrijven. En als het nu zo zou zijn, dat niemand mijn schrijfsels leest, dan zou ik dat, vanuit dit tweede motief, natuurlijk wel jammer vinden. Maar ook als ik wel word gelezen, dan weet ik eigenlijk toch niet hoe het wordt gelezen en geinterpreteerd en wat het effect daarvan is. Dus, dan val ik toch terug op mijn primaire motief: ik vind het gewoon ontzettend leuk om te doen!
Ik heb schrijven altijd, vanaf mijn kindertijd, leuk gevonden en het ook altijd gedaan. Geen fictie maar beschouwend en beleidsgericht werk, stof voor debat, voor de opleiding en vorming van professionals. Het moest altijd wel ergens over gaan en toe leiden. De vormen waren heel divers: ingezonden stukken, columns (vele jaren), boeken, beleidsnota's, pamfletten, echte artikelen in tijdschriften (o.a. in VM, als het om de verenigingsprofessie gaat), websites (van mezelf en van derden), eigen weblog en diverse LinkedIn discussiegroepen, i.h.b. het Platform Beroepsverenigingen.
In alle eerlijkheid, ik kom tijd tekort, alleen al om te schrijven en me dus extra happy te voelen. Maar laat ik niet klagen, ik ga nu eerst met vakantie, zonder laptop, en dat betekent extra tijd om te lezen, ook heerlijk!
Theo Jonkergouw, verenigingscoach
4 september 2009.
Laatste reacties